Odcinek 57 ,,Tajemnica krwawej nocy cz.1''

-Pokazać…Ci…-szepnęła Biała Dama po chwili.

-Tak…chce zobaczyć to…co się wtedy wydarzyło…Tę noc, w której zginęło tak wielu ludzi…chce zrozumieć…-odpowiedziała Hinata ściskając jej ramiona mocniej.

-Zrozumieć….?

-Tak…chce Ci pomóc…

Po tych słowach na nieskazitelnej, białej twarzy Inuriyi, pojawiły się łzy.Hinata spojrzała na nią, zdziwiona jej reakcją. Po chwili drżącym głosem, biała dama odpowiedziała:

-Jesteś…pierwszą osobą..która, powiedziała…że chce mi pomóc…

-Chce…chce Ci pomóc…dlatego muszę poznać prawdę…całą prawdę…

Hinata spojrzała w oczy Białej Damie, ściskając w swych dłoniach jej rękę.

-Był ponury wieczór…gdy mój Ojciec, oraz Ojciec mego ukochanego, dowiedzieli się o naszej miłości….Zostałam zamknięta w pokoju…w wysokiej wierzy z której nie było ucieczki…Płakałam…płakałam coraz mocniej…Bałam się…że już nigdy nie ujrzę Hitsury…mężczyzny, którego pokochałam i będę kochać mimo wszystko…Zamknięta w samotności pragnęłam jedynie znowu go ujrzeć…dotknąć…poczuć jego zapach…bliskość…

Gdy siedziałam skulona w kącie, usłyszałam rozmowę dwóch służących na korytarzu.

-Wiesz…słyszałam, że nasz Pan, planuje dzisiaj zakończyć spór pomiędzy naszym rodem…a rodem smoka…-mówiła jedna szeptem a druga uważnie jej słuchała.

-Tak…szykuje wojska…dziś w nocy planuje się tam zakraść i doszczętnie ich wszystkich zabić…

-Niemożliwe…-szepnęłam i zerwałam się z miejsca.

-Hitsuro…….!-krzyknęłam i podbiegłam do drzwi.

-Wypuść mnie!!!-krzyczałam.

-Muszę ostrzec Hitsuro…! Muszę go uratować…!-krzyczałam coraz głośniej i głośniej a żadna z kobiet nie podeszła do mnie bliżej. Stały tam dalej, głuche na moje krzyki.

-Błagam…wypuście mnie…-szepnęłam ostatkiem sił i zsunęłam się na podłogę.

-Hitsuro…-szeptałam, a moje srebne łzy spływały po policzku na podłogę.

Czułam się taka bezsilna. Nie potrafiłam uratować osoby, która była najbliższa mojemu sercu. Z bezradności zaczęłam krzyczeć i uderzać pięśćmi o drzwi.

-WYPUŚCIE MNIE!!!! BŁAGAM!!!....proszę….

Lecz nikt nie odważył się mi pomóc. Wszyscy którzy mijali moje drzwi odwracali wzrok, ignorując mnie…Byłam sama…Minuty ciągnęły się nieskończoność…mój głos był coraz słabszy i cichszy… Leżąc na zimnej, kamiennej podłodze ściskałam kurczowo naszyjnik, który ostatniej nocy podarował mi ukochany…Pamiętam jego słowa, gdy mi go podarował….:

,,Jeżeli kiedykolwiek nie będę mógł być przy tobie, pamiętaj…że ten naszyjnik jest częścią mnie….Więc zawszę będę Cię chronił…’’

-Hitsuro…-szepnęłam po raz kolejny jego imię, ściskając w dłoniach naszyjnik.

Po pewnym czasie, usłyszałam stukot kroków biegnących po korytarzu.

-Inuriya-sama…-cichy, dziewczęcy głos dochodził za zamkniętych drzwi.

-Inuriya-sama…-po raz kolejny szepnęła moje imię, a Ja podniosłam powoli wzrok i nieprzytomnych spojrzeniem spojrzałam na drzwi.

Usłyszałam brzdęk kluczy i stukot zamka. Drzwi otwarły się a światło wpadło do ciemnego pokoju niczym ogień.

-Inuriya-sama…-czyjaś dłoń dotknęła mojego ramienia. Spojrzałam na tę osobę. Mała dziewczynka kucała nade mną przyglądając mi się ze współczuciem.

-Kim…jesteś…-szepnęłam, dotykając jej złotych włosów.

-Uciekaj…i wypełnij swe przeznaczenie….-rzekła, po czym wybiegła przez uchylone drzwi zostawiając mnie samą.

Powoli wstałam i chwiejnym krokiem podeszłam do uchylonych drzwi. Otwarłam je na roścież i rozglądnęłam się naokoło. Było pusto…. Opierając się o ściany ruszyłam w kierunku wyjścia powtarzając jedynie jedno słowo:

-Hitsuro…